2008'in bahar aylarında bulunduğum mahallede bir ayakkabı satıcısına gittim. Onlarcasının içerisinden birkaçını beğendim. Bana uygun numaralar olmadığı için satıcının önerdiği yakın bir modeli satın aldım.

Ayakkabıyı giymeye başladıktan yaklaşık 2 hafta sonra tabanı düşmeye başladı. Hemen satın aldığım yere gittim ve ayakkabıyı gösterdim. Fabrikaya göndereceklerini ve presleyip bana teslim edeceklerini ifade ettiler. İyi niyetimle yaklaşıp paramı geri istemedim yada yeni bir ayakkabı. Birkaç gün sonra ayakkabıyı aldım. Aklımda ise hep şu soru vardı: Belki de ayakkabıyı sıradan bir tamirciye yaptırmışlardır? 

Bir ay sonra yeniden tabanı düşmeye başladı. Yine aynı şeyler tekrarlandı. Şüphemi ifade ettim. Paramı yada yeni bir ayakkabı istedim. Bu sefer olacak dediler. Yine iyi niyetle yaklaştım. Aldılar ayakkabıyı ve üç gün sonra gelmemi söylediler. Denileni yaptım. Ayakkabım üç değil 5 gün sonra geldi. 

Ve yine geçen gün farkettim ki çok fazla giymeme rağmen ayakkabım arızalandı. Fabrika gönderilmesini istemiyorum. Bir mahalle tamircisine götüreceğim ve dikiş attıracağım ya da  yeni bir ayakkabı alacağım.

İtiraf.com'dan

kirazçiçeği 33, Kadın
Dar gelirli bir ailede büyüdüm. Ailemin maddi durumu iyi olmadığı için orta ikinci sınıfta okulu bıraktım. 18 yaşında evlendim, dünyaya iki güzel çocuk getirdim. Ancak içimdeki okuma aşkı hiç bitmedi. Dışarıdan önce ortaokulu, sonra liseyi bitirdim. Büyük bir azim ve çabayla evde ÖSS'ye hazırlanarak hep hayalini kurduğum bölüme girdim ve iki gün önce fakülte birinciliğiyle mezun oldum. Mezuniyet töreninde 14 yaşındaki oğlum yanıma gelip bana sarılarak "Anneciğim seninle iftihar ediyorum, hayatım boyunca hep seni örnek alacağım" dedi. Yapamazsın, kazanamazsın, okuyamazsın diyenlere inat başardım. Azmin zaferi bu olsa gerek.

Simple Plan adlı Kanadalı grubu ilk defa nereden hatırladığımdan emin değilim. Sanırım Smallville'i izlerken karşılaştım. Galiba Smallville'in Soundtrack'lerini dinlerken farketmiş ve sonra tüm şarkılarını dinlemeye başladım.

Rock müzik grubu olan Simple Plan şuaralar en favori grubum. 

Sartre, " Düşünce özgürlüğünün olmaması, düşündüğünü söylememek değildir, düşünememektir."

Düşünmesinş bilen bir şekilde kendisine dayatılan engelleri/zorlukları/bariyerleri aşar ve düşüncelerini ifade eder. Bu daima kaçınılmaz olmuş ve binlerce defa bu yaşanmıştır. Asıl vahim olan düşünmeyenlerdir ve bunların düşünenlere yaptığı baskılardır. 

Aşağıda Hıncal Uluç'un Düşlerin Efendisi adlı film için yaptığı ve konuya binaen buraya aldığım bir alıntı bulacaksınız.

"İnsanı susturamazsınız.. Dünyanın en büyük terörü, dünyanın en büyük baskısı, dünyanın en büyük işkencesi ile susturmazsınız.. Kendisi susmayı seçmedikçe..

Marki dö Sade, çağının çok ötesinde çılgın düşüncelerinden ötürü zindana değil, toplumsal yeri dolayısı ile bir tımarhaneye kapatılmış.. Tüy kalemleri, mürekkebi ve kağıtları yanında..

"Yaz içini boşalt" diyorlar ona.. Bir çeşit tedavi.. Yazıyor.. Dışarı kaçırıyor. Basılıyor.. Jüstine.. Benim kitaplığımda duran, iki kez okuduğum Jüstine..

Kızıyorlar. Kağıt, mürekkep ve tüy kalemlerini alıyorlar.. Tavuğun lades kemiğini çıkarıp onunla çarşafa yazıyor. Çarşafı kaçırıp, bastırtıyor.. Daha kızıyorlar. Şarap kalkıyor, yatak kalkıyor..

Aynayı kırıyor. Sivri camı parmak uçlarına batırıyor.. Kanı ile elbisesinin, çamaşırlarının üzerine yazıyor..

Çıldırıyorlar. Kostümlerini de alıyor, çırılçıplak bırakıyorlar..

Hücreden hücreye fısıldıyarak yazdırıyor.. Deliriyor, dilini kestiriyorlar.

Dışkıları ile hücresinin duvarlarına yazıyor.. Ama yazıyor.. Yazmanın, düşüncelerini, öykülerini yazmanın bir yolunu hep buluyor.. Ölene dek.."